islami site

islami site

MEKRUH VAKİTLER

2391 – Ukbe İbnu Âmir (radıyallâhu anh) anlatıyor:
“Üç vakit vardır ki,
Resülullah (aleyhissalatu vesselâm) bizi o vakitlerde namaz kılmaktan veya
ölülerimizi mezara gömmekten nehyetti:

– Güneş doğmaya başladığı andan yükselinceye kadar.

– Öğleyin güneş tepe noktasına gelince, meyledinceye kadar.

– Güneş batmaya meyledip batıncaya kadar.”

Müslim, Müsâfirîn 293, (831); Ebü Davud, Cenâiz 55,
(3192); Tirmizi, Cenaiz 41, (1030); Nesâi, Mevakît, 31, (1, 275, 26).

2392 – İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor:
“Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:
“Hiç biriniz, güneşin doğması ve batması esnasında namaz kılmaya kalkmasın.”

Buhârî, Mevâkît 31, 30, Hacc 73; Müslim, Müsâfırîn 289, (838);
Muvatta, Kur’ân 47, (1, 220); Nesâî, Mevâkît 33, (1, 277).

2393 – Abdullah es-Sunâbihî (radıyallâhu anh) anlatıyor:
“Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:
“Güneş, beraberinde şeytanın boynuzu olduğu halde doğar,
yükselince ondan ayrılır. Bilahare istiva edince (tepe noktasına gelince) ona
tekrar mukarenet (yakınlık) peydah eder. Zevâlden sonra
(tepe noktasından ayrılıp batıya meyletimi) ondan yine ayrılır.
Batmaya yakın tekrar ona yakınlık peydah eder, batınca ondan ayrılır.”

Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) işte bu vakitlerde namaz kılmaktan men etti.”

Muvatta, Kur’ân 44, (1, 219); Nesâî, Mevâkît 31, (1, 275).

2394 – Amr İbnu Abese es-Sülemî (radıyallâhu anh) anlatıyor:
“Bir gün Resülullah aleyhissalâtu vesselâm’a:

“Ey Allah’ın Resülü! dedim, Allah’a biri diğerinden daha yakın olan bir saat var mıdır
-veya- Allah’ın zikri taleb edilen daha yakın bir saat var mıdır?”

“Evet, dedi, vardır. Allah’ın kula en yakın olduğu zaman gecenin son kısmıdır.
Eğer bu saatte Aziz ve Celil olan Allah zikredenlerden olabilirsen ol.
Zîra o saatte kılınan namaz, güneş doğuncaya kadar (meleklerin) beraberlik ve
şehadetine mazhardır. Çünkü güneş şeytanın iki boynuzu arasından doğar ve bu
doğma ânı kafirlerin ibadet vakitleridir. O esnada, güneş bir mızrak boyunu
buluncaya ve (sarı, zayıf) ışıkları kayboluncaya kadar namazı bırak.

Bundan sonra namaz -güneş gün ortasında mızrağın tepesine gelinceye kadar-
yine (meleklerin) beraberlik ve şehadetine mazhardır. Güneşin tepe noktasına gelme saati,
cehennem kapılarının açıldığı ve cehennemin coşturulduğu bir saattir;
namazı (eşyaların gölgesi) doğu tarafa sarkıncaya kadar terkedin.

Bundan sonra namaz -güneş batıncaya kadar- meleklerin beraberlik ve şehadetine mazhardır.
Güneş, batarken de bu beraberlik ve şehadet kalmaz, çünkü
o, şeytanın iki boynuzu arasında kaybolur. O sırada yapılacak ibadet kâfirlerin ibadetidir.”

Ebü Dâvud, Salât 299, (1277); Nesâî, Mevâkît 35, (1, 279, 280); Müslim, Müsâfırîn 294, (832).

2395 – Ebü Saîd (radıyallahu anh) anlatıyor:
“Resülullah (aleyhissalatu vesselam) buyurdular ki:
“Sabah namazını kıldıktan sonra güneş yükselinceye kadar artık namaz yoktur.
İkindiyi kıldıktan sonra da güneş batıncaya kadar namaz yoktur.”

Buhârî, Mevâkît 31; Müslim, Müsâfirîn 288, (827); Nesâî, Mevâkît 35, (1, 277, 278).

2396 – Kütüb-i Sittenin beş kitabı tarafından
İbnu Abbâs (radıyallâhu anhümâ)’dan kaydedilen bir rivayette şöyle buyurulmuştur:
“Nazarımda pek değerli birçok kimse -ki bence onların en değerlisi
Hz. Ömer’di- şu hususta şâhidlik ettiler:
“ResüIuIIah (aleyhissalâtu vesselâm), sabah namazından sonra güneş doğuncaya kadar,
ikindi namazından sonra da batıncaya kadar namaz kılmayı yasakladı.”

Buhârî, Mevâkit 330; Müslim, Müsâfirîn 286, (826); Ebü Dâvud, Salât 299,
(1276); Tirmizî, Salât 134, (183); Nesâî, Mevâkît 32, (1, 276, 277).

2397 – Nadr İbnu Abdirrahman, ceddi Muaz (radıyallâhu anh)’dan anlattığına göre, der ki:
“Muaz İbnu Afrâ ile birlikte tavafta bulundum (tavaftan sonra kılınan iki rekatlik
tavaf namazını) kılmadı. Kendisine:

“Namaz kılmıyor musun?” diye sordum. Şu cevabı verdi:

“Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:
“İkindi (namazı)ndan sonra güneş batıncaya kadar namaz yoktur.
Sabah (namazın)dan sonra da güneş doğuncaya kadar namaz yoktur.”

Nesâî, Mevâkît 11, (1, 258).

2398 – Hz. Âişe (radıyallâhu anhâ) dedi ki:
“Ömer vehme düştü (yanıldı). Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm):
“Namaz kılmak için güneşin batma ve doğma zamanını taharri etmeyin (araştırıp seçmeyin).
Çünkü o, şeytanın iki boynuzu arasında doğar” diye yasakladı.”

Müslim, Müsâfirîn 295, (833); Nesâî, Mevâkît 35, (1, 279).

Müslim, şu ziyadede bulundu: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) ikindiden sonraki
iki rekati hiç bırakmadı.”

2399 – Cündüb İbnu’s-Seken el-Gıfârî’nin -ki bu zât Ebü Zerr (radıyallâhu anh)’dır-
anlattığına göre, Kâbe’nin basamağına çıkıp şöyle demiştir.

“Beni bilen bilir, bilmeyen de bilsin ki, ben Cündüb’üm. Resülullah (aleyhissalatu vesselâm)’ı,
şöyle söyler işittim: “Sabah (namazın)dan sonra güneş doğuncaya kadar namaz yoktur.
İkindi namazından sonra da güneş batıncaya kadar; Mekke’de hariç, Mekke’de hariç,
Mekke’de hariç.”

Rezîn ilavesidir. Bu hadis, Ahmed İbnu Hanbel’in Müsned’inden tahric edilmiştir (5,165).

2400 – Hz. Ali İbnu Ebî Tâlib (radıyallâhu anh) anlatıyor:
“Resülullah (aleyhissalatu vesselâm) ikindi (namazı)ndan sonra, güneşin yüksekte
olma halini istisna ederek, namaz kılmayı yasakladı.”

Ebü Dâvud, Salât 299, (1274); Nesâî, Mevâkît 36, (1, 280).

Nesâi nin rivayetinde (ibare, ifade bakımından biraz farkla) şöyle gelmiştir:
“…güneşin beyaz ve parlak halde olmasını istisna ederek…”

2401 – Ebü Basra el-Gıfârî (radıyallâhu anh) anlatıyor:
“Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) el-Muhammas’ta ikindi namazı kıldırdı. Ve dedi ki:

“Bu namaz, sizden öncekilere de arz olundu, ama onlar bunu zayi ettiler.
Kim buna devam ederse ecri iki kere verilecek. Şahid doğuncaya kadar;
ondan sonra namaz mevcut değildir.”

Müslim, Müsâfırîn 292, (830); Nesâî, Mevâkît 14, (1, 259, 260).

2402 – es-Sâib İbnu Yezîd (radıyallâhu anh)’in anlattığına göre,
“ikindiden sonra namaz kıldığı için el-Münkedir’i
Hz. Ömer (radıyallâhu anh)’in dövdüğünü görmüştür.”

Muvatta, Kur’ân 50, (1, 221).

2403 – Ebü Katâde (radıyallâhu anh) anlatıyor:
“Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) cuma günü hariç,
gün ortasında (nısfu’n-nehâr) namaz kılmayı mekruh addederdi ve derdi ki:
“Cehennem, cuma dışında (her gün o vakitte) coşturulur.”

Ebü Dâvud, Salât 223, (1083).

2404 – Alâ İbnu Abdirrahman’ın anlattığına göre, öğle namazından çıkınca,
Basra’daki evinde Enes İbnu Mâlik’e uğramıştı. Zaten evi de mescidin bitişiğindeydi.
Der ki: “Huzuruna çıktığım zaman bana: “İkindiyi kıIdınız mı?” diye sordu. Ben:
“Hayır, şu anda öğle namazından çıktık” dedim:

“İkindiyi kılın!” dedi. Kalkıp kıldık. Namazdan çıkınca:

“Ben, dedi, Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın şöyle söylediğini işittim:
“Bu, münafıkların namazıdır, oturur, oturur şeytanın iki boynuzu arasına girinceye
kadar güneşi bekler, sonra kalkıp dört rek’at gagalar. Namazda Allah’ı pek az zikreder.”

Müslim, Mesâcid 195, (622); Muvatta, Kur’ân 46, (1, 220); Ebü Dâvud, Salât 5, (413);
Tirmizî, Salât 120, (160); Nesâî, Mevâkît 9, (1, 254).

2405 – İbnu Mes’üd (radıyallâhu anh) anlatıyor:
“Ben Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ı vakti dışında sadece iki namazı kılarken gördüm:
(Veda Haccı sırasında) Müzdelife’de akşamla yatsıyı birleştirerek kıldı.
O gün, sabah namazını da (mütad) vaktinden önce kıldı.”

Buhârî, Hacc 97, 99; Müslim, Hacc 292, (1289).

2406 – Buhârî’nin Abdurrahman İbnu Yezîd’den kaydettiği bir diğer rivayet şöyledir:
“İbnu Mes’ud (radıyallâhu anh) haccetmişti. Yatsı ezanı sırasında veya buna yakın bir
zamanda Müzdelife’ye geldik. Yanındaki bir adama söyledi, ezan ve arkasından ikamet okudu.
Sonra akşam namazını kıldı. Arkasından iki rekat (sünnetini) kıldı.
Sonra akşam yemeğini istedi ve yedi. Arkadan bir adama emretti,
ezan ve ikamet okudu, iki rekat olarak yatsıyı kıldı.

Şafak söktüğü zaman: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) şu saatte bugün ve bu yer
dışında şu namazı hiç kimse kılmamıştır” dedi.

Abdullah (radıyallâhu anh) dedi ki:
“İşte şu ikisi, vakti değiştirilmiş olan yegane iki namazdır.
Biri akşam namazı- bu, halk Müzdelife’ye geldikten sonra kılınır;
diğeri sabah namazı, bu da şafak söker sökmez kılınır.”

İbnu Mes’ud sözlerine devamla:
“Ben Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın bunu yaptığını,
sonra ortalık ağarıncaya kadar kaldığını gördüm” dedi.
Sonra sözlerini şöyle tamamladı:

“Eğer, Emîrü’l Mü’minîn -yani Hz. Osman (radıyallâhu anh)-
şu anda ifaza’da bulunsa (Mina’ya müteveccihen hareket etse)
sünnete uygun hareket etmiş olur.”

(Hadisin râvisi Abdurrahman İbnu Yezîd der ki): “Bilemiyorum,
İbnu Mes’ud’un bu sözü mü önce telaffuz edildi,
Hz. Osman’ın (Mina’ya) hareket emri mi. . .
Derhal telbiye çekmeye başladı ve bu hal, yevm-i nahirde Büyük Şeytan’a taş
atılıncaya kadar devam etti.”

Buhârî, Hacc 99).

.

İlgili Yayınlar: